HRP 2008: verslag van een reis Deel 3: Gavarnie - Salardu
4 juli: Gavarnie - Héas Gisteren uitgerust. Het was een zwaarbewolkte dag en het Cirque de Gavarnie wilde zich niet helemaal laten zien. De toeristen trokken zich daar niets van aan en liepen en masse in de richting van het keteldal. Ik heb mijn zonden nog eens overdacht en heb, gelet op de sneeuwcondities in het hooggebergte, besloten op het komende traject niet te gaan voor de hoogste passen, maar de zogeheten GR 11-variant te nemen tussen Viados en Hospital de Benasque. Vandaag is de lucht kraakhelder en fris. Het Cirque de Gavarnie laat zich in volle glorie zien en dat maakt het eerste deel van de wandeling extra mooi. De klim naar de Hourquette d’Alans is gemakkelijk en gaat over een goed uitgetreden pad. De uitzichten tijdens de klim op het beroemde keteldal, en ook de Vignemale, mogen er zijn. De pas ligt op de kam die toegang geeft tot de Vallée d’Estaubé. Ook deze vallei wordt afgesloten door een cirque, maar het Cirque d’Estaubé is minder bekend dan zijn illustere buur. Kleiner, compacter, maar niettemin indrukwekkend. Er gaat een gemakkelijk te volgen pad door de vallei en een lange afdaling volgt in de richting van het ingedamde Lac des Gloriettes. Onderweg kom ik wat dagwandelaars tegen, maar echt druk wordt het niet. Het laatste deel van de etappe is weinig verheffend en gaat over asfalt naar het gehucht Héas. Halverwege de middag kom ik aan bij camping Le Cairn naast Auberge de la Munia. Het is lekker warm geworden en ik geniet van de zon tot een eind in de avond. Ik sluit de fijne dag af met een prima maaltijd in het restaurant. Morgen wordt het allemaal weer wat serieuzer met de Hourquette de Héas. Zou er veel sneeuw liggen?
[./page_10pag.html]
[./page_8pag.html]
5 juli: Héas - Valle de Barrosa Vandaag wil ik proberen tot in het Valle de Barrosa te geraken. Dat zal met de verwachte hoeveelheid sneeuw op het traject, nog een hele toer worden. De dag begint met redelijk mooi weer, waarbij de zon zich laat zien. Maar zo mooi als gisteren wordt het zeker niet. Tijdens de lange klim naar de Hourquette de Héas komt er steeds meer bewolking. Het ziet er niet direct dreigend uit, maar ik maak me toch wat zorgen. De klim is er een zonder problemen. Er is een duidelijk pad en het is zoals zo vaak op de hrp, gewoon een kwestie van noeste arbeid. De Hourquette de Héas vind ik nog altijd een van de meest wonderlijke bergpassen in de Pyreneeën. Het is er een die zich tot het laatste moment verborgen weet te houden. Pas als je op de pas staat, weet je dat je er bent. Het is een mooie pas ook, bovenop een smalle kam. Geen sneeuw tijdens de klim, maar aan de andere kant van de pas, ligt een hoop sneeuw op een behoorlijk steile helling. De sneeuw is zacht en ik zak er af en toe een behoorlijk eind in weg. Het is vooral spannend, maar niet echt moeilijk. De klim naar de Hourquette de Chermentas gaat ook voor een deel door sneeuw, maar het zigzagpad is nog goed zichtbaar. Prachtig is het traject tussen deze pas langs de steile wanden van de Pic des Aiguillous en als het landschap zich opent en ik vrij uitzicht heb op de Barroude-muur krijg ik de ultieme beloning voor de inspanningen. Het is fris geworden intussen, de zon laat zich steeds minder zijn, de wolken worden langzaamaan dreigend en ik vraag me af of ik nog lang zal kunnen doorgaan. Het geploeter in de sneeuw begint ook zijn tol te eisen en ik ben dan ook blij als ik bij refuge de Barroude de rugzak af kan doen. Zonder twijfel bevind ik me op een van de mooiste plekken in de Pyreneeën. Het grote Lac de Barroude, met talloze grote inhammen en minuscule eilandjes is een parel onder de Pyreneese bergmeren. Een groot deel van het meer is nog met ijs bedekt. Ik besluit niet lang bij de hut te blijven en wil de sprong maken naar het Valle de Barrosa. De Port de Barroude ligt binnen handbereik. De route gaat alleen verborgen achter enkele grote sneeuwvelden. Terwijl ik het Lac de Barroude passeer, bemerk ik een kudde schapen die van nabij de grens afdaalt naar het meer en dus in mijn richting loopt. Het verrast me dat de schapen door de sneeuw lopen, want veel eetbaars is hier niet te vinden. Rustig lopen ze achter elkaar aan. Een lang lint van schapen in de sneeuw, het is een wonderlijk gezicht. Het feit dat zowel mens als dier in de vroege zomer van 2008 wordt verrast door de hoeveelheid sneeuw in de bergen, wordt aan het Lac de Barroude duidelijk. Ik baan me een weg naar de Port de Barroude en maak de lange afdaling naar de bodem van het Valle de Barrosa, een Spaanse vallei die er ook mag zijn. Het keteldal waar ik tegenaan kijk, is een imposante, grauwe muur. Ik zet de tent op, niet ver van de rivier en kom eindelijk tot rust. Geregend heeft het nog niet, maar hoe lang zal het nog droog blijven?
[Web Creator] [LMSOFT]